Lajmi i vdekjes së Florës Brovina, në moshën 76-vjeçare, ka rënë si një goditje e rëndë mbi të gjithë ata që njohën nga afër ose nga larg jetën e kësaj gruaje të jashtëzakonshme. Mjeke pediatre, poetes dhe aktiviste e palodhur e të drejtave të njeriut, Brovina u bë simbol i rezistencës shqiptare dhe i dashurisë pa kufi ndaj Kosovës.
Në orët pas njoftimit të vdekjes, rrjetet sociale u mbushën me kujtim dhe mall. Ndër pamjet që qarkulluan me forcë të madhe është edhe momenti historik i rikthimit të Florës nga burgu i Serbisë — një skenë që askush nga ata që e panë nuk do ta harrojë lehtë.
Puthi tokën e Kosovës — një moment që nuk fshihet
Brovina ishte pritur nga një turmë qytetarësh të mbledhur në Merdarë, në pikën kufitare mes Kosovës dhe Serbisë. Sapo këmbët i prekën tokën e atdheut, ajo nuk foli, nuk dha deklarata — u përkul dhe puthi tokën e Kosovës. Ai gjest i thjeshtë, i paorkestruar, tha më shumë se çdo fjalë mund të shprehte.
Pas atij momenti të ngarkuar me emocion, Flora u përqafua me të birin, Uranikun, pastaj me bashkëshortin Ajri Begun dhe me familjarët e tjerë që ishin mbledhur për ta pritur. Qytetarët e shumtë që kishin dalë spontanisht ia bënë pritjen e një heroine — sepse atë ishte.
Aktivistja që Beogradi donte të heshtte
Flora Brovina u burgos nga autoritetet serbe gjatë periudhës së agresionit ndaj Kosovës, si pasojë e drejtpërdrejtë e angazhimit të saj të hapur dhe të guximshëm në mbrojtjen e grave dhe fëmijëve shqiptarë. Shteti serb e gjykoi dhe e dënoi me burg, duke e parë si kërcënim — dhe kishte të drejtë ta shihte kështu, sepse zëri i saj nuk u shua kurrë.
Lirimi i saj dhe kthimi në Kosovë u ndoq me vëmendje ndërkombëtare, ndërsa brenda vendit u shndërrua në festë kombëtare. Ajo iu rikthye punës, shkrimit dhe misionit të saj — pa u lodhur, pa e harrojë detyrimin ndaj popullit të vet.
Sot, me ikjen e saj, Kosova humb një nga figurat më të shndritshme të gjysmës së dytë të shekullit XX dhe fillimit të shekullit XXI. Flora Brovina nuk ishte vetëm mjeke e fëmijëve të sëmurë apo poetes e vargut të lirë — ishte ndërgjegja e gjallë e një kombi që nuk dorëzohej. Kujtimi i saj do të mbetet.
BurimiGazeta Expres
