Editoriali i The Guardian
Tani mjegulla e luftës politike është pastruar, është e qartë që Joe Biden shënoi një fitore me të vërtetë të jashtëzakonshme në zgjedhjet presidenciale të SHBA.
Asnjëherë nuk është e lehtë të zhvendosësh një president të ulur.
Kur kryetari në detyrë është aq i paskrupullt sa Donald Trump, mposhtja e tij kërkon një grup aftësish shumë të veçantë. Megjithatë Biden e arriti atë me vota.
Pavarësisht shqetësimeve për rezultatet, sondazhet e pasakta të opinionit dhe deklaratën e parakohshme të Trump, Biden fitoi kolegjin elektoral me një diferencë të fortë dhe mundi rivalin e tij me më shumë se 5 milion vota. Ai ripushtoi shtetet kryesore të humbura në 2016.
Është një lajm i mirë që amerikanët dolën në numër rekord për këtë ushtrim të rëndësishëm demokratik. Biden fitoi më shumë vota se çdo kandidat i mëparshëm presidencial. Është një lajm i mirë, gjithashtu, që pavarësisht nga frika e përsëritjes së ndërhyrjes ruse dhe pretendimeve qesharake të Trump për mashtrim, zyrtarët federalë dhe të mbikëqyrjes shtetërore i kanë shpallur zgjedhjet të lira dhe të ndershme.
Megjithëse Biden fitoi më shumë se 78 milion vota, Trump fitoi më shumë se 72 milion vota. Kjo merret si provë e zymtë se Amerika është e ndarë, se misioni i Biden për të ribashkuar vendin nuk mund të ketë sukses dhe se në 2024, një lloj kandidati plus Trump mund të vijë në pushtet.
Në themel të kësaj analize qëndron një kundërshtim më thelbësor: që Biden nuk është mjaft radikal për ndryshimin sistematik, ideologjik dhe politik, të gjykuar të nevojshëm për shoqërinë.
Kjo është pikëpamja e përfaqësuar kryesisht nga Bernie Sanders, rivali i mundur i Biden, dhe nga progresistët e brezit të ri si Alexandria Ocasio-Cortez.
Në këtë këndvështrim,, argumentohet se, nëse partia Demokratike do të ishte zotuar pa dyshim për sigurimin e kujdesit shëndetësor universal, uljen e pabarazisë përmes rishpërndarjes së pasurisë dhe përmbysjes së neoliberalizmit dhe “klasës së donatorëve”, ajo do të kishte fituar, pa humbur, vende në Kongres, dhe Biden do të kishte fituar edhe më bindshëm.
Kundërshtarët pretendojnë se Biden ofron disi të njëjtën axhendë të vjetër të Obamës. Për ta, vetëm “e majta populiste” ikonoklastike ka një vizion transformues; fjala e tij, konsensusi, nënkupton qetësimin.
Amerika, ose pjesa më e madhe e saj, nuk kërkon një revolucion. Kërkon një restaurim.
Votuesit duan duar të sigurta, dikë që mund t’i besojnë në një kohë ankthi të madh.
Biden sigurisht përballet me sfida të frikshme: pandemia, plus recesioni ekonomik, padrejtësia racore, një gjykatë supreme ultra-konservatore që kërcënon shëndetin dhe të drejtat e abortit dhe shumë probleme ndërkombëtare, me krizën e klimës dhe Kinën në plan të parë.
Sidoqoftë të sugjerojmë që Biden është i paaftë për të kapërcyer këto ndarje dhe se zgjidhjet e tij nuk do të funksionojnë. Akshtë e ngjashme me thënien se Amerika është e paaftë të ndryshojë. Kjo nuk është kështu, siç tregon historia.
Kritikët e Biden duket se preferojnë humbjen pa kompromis sesa suksesin pragmatik.
Duke vënë në dyshim aftësinë e tij, ata sugjerojnë që votuesit mashtrohen lehtë, janë injorantë ose nuk dinë se çfarë duan. Ky nuk është një vend i mirë për të qenë një socialist.
Pra, le ta përshëndesim me gjithë zemër fitoren e Biden.
Trump është mposhtur dhe tani kemi edhe një vaksinë! Çfarë ka për të mos u pëlqyer?
Përkthyer dhe përshtatur nga The Guardian PERKTHYER www.voranews.al
